غزل شمارهٔ ۲۲۹۶

برداشت: تو از من می‌پرسی که حال من چگونه است، در حالی که تو خود با لطافت و زیبایی‌ات فراتر از حد و اندازه‌ای. حسن و نیکی‌های تو به قدری زیاد است که نمی‌شود آن‌ها را اندازه‌گیری کرد.

برداشت: خوشا به حال کسی که در مسیری روانه می‌شود که به منبع شیرینی و لذت می‌رسد، حتی اگر در این راه هزاران اسب و موارد بی‌اهمیت را از دست بدهد.

برداشت: من سعی می‌کنم خاموش بمانم، اما در پی نوشیدن شیرین شکر، به نوعی به آن نگاه جذاب و دلربا خوی گرفته‌ام که خود، سرشار از غم و اندوه است.

برداشت: ای دل، تو که سخت‌کوش و پایداری، بگذار که در مستی باشی، اما فراموش نکن زودتر حرکت کن، چون درِ ورود به شادی‌ها بسته می‌شود.

برداشت: بدان که در صبح نجات و رهایی، یک دریا از زندگی وجود دارد. بر این کوزه یک سنگ بزن و بگذار تا عطر و خود را در آن بریزد.

برداشت: مشکلی نیست که به می‌نوشان بدهی تا تسکین یابند و حال خود را بهتر کنند، یا به دل‌سوزانی که غمگین هستند. زیرا همه این‌ها نتیجه‌ی بی‌فایده است و در نهایت تنها صدا و نمادهایی هستند که چیز واقعی را بیان نمی‌کنند.

برداشت: من رازهایی داشتم که پنهان بودند، و به همین خاطر دوست داشتم که شناخته شوند تا جان‌های مشتاق با وجود جذابیت‌های دنیوی به آن‌ها دست یابند.

برداشت: بیایید ای دوستان به سوی مرتبه‌های بلند ما، زیرا بدن مانند تاری در حال گذران است و حس، مانند مشکلی درک محدود دارد.

برداشت: ای نور، تو خدا هستی. در پرتو حضور تو، کمال و زیبایی چون ماه کامل را می‌بینم، هر چند که در وجود تو نقصی نیز وجود دارد، و چشمانم زیبایی تو را مانند گلابی طلایی می‌نگرند.