غزل شمارهٔ ۲۲۹۴

برداشت: وقتی دل من از عشق او باخبر شد، به شدت تحت تأثیر قرار گرفت و از وجود خود خارج شد و همزمان دو جهان را تجربه کرد.

برداشت: در عمق نیستی، تمام هستی به فراموشی رفت و ناگهان آتش بزرگی از درون وجودی که درد و رنج را تحمل می‌کند، برافروخته شد.

برداشت: کجا می‌شود که رازهایی را ببیند در لحظه‌ای کوتاه که به خاطر کبر و حسد، حیاتش از زمین شروع شده است و در دریای بیچارگی غرق است؟

برداشت: ای جان آدمی، زمانی که در دنیای ناقص و تاریک به سر می‌بری، مانند ستاره‌ای در آسمان شب درخشان باش.

برداشت: اگر از مردان یاری بگیری، به خوشی جاودانه دست می‌یابی و به لشکری بی‌شمار دست می‌رسی، به وسیله غلبه بر نفس زشت خود.

برداشت: هر بار که به زندگی خود می‌نگری، تنها یادآوری از خوبی‌هاست که بر جا می‌ماند و نه چهره‌ای مشخص یا ظاهر فیزیکی.

برداشت: هرچند که صد قمر در آنجا وجود داشته باشد و خاکش تبدیل به طلا شود، اما هیچ چیز نمی‌تواند جای دل را پر کند. فقط در آنجا دل مجروحی وجود دارد که جای دیگری ندارد.

برداشت: به چه زیبایی، دریا با بخشندگی‌اش برای جان‌های بینا، تعداد دانه‌های ریگ را که به عشق او آواره شده‌اند، می‌شمارد.

برداشت: خوشا به حال مشک‌هایی که عطر خود را به راه شمس تبریزی می‌پاشند، چه خوب است که باده‌ای که برای جان مستی ریخته می‌شود، در این بستر وجود دارد.