غزل شمارهٔ ۲۲۹۳

برداشت: من یک ماهی می‌بینم که بیرون از چشمم قرار دارد، اما در واقع نه او را دیده‌ام و نه صدایش را شنیده‌ام.

برداشت: من وقتی به چهره آن معشوق نگاه می‌کنم، هیچ چیز از وجود خودم را احساس نمی‌کنم و انگار همه چیز را فراموش کرده‌ام.

برداشت: اگر افلاطون زیبایی و جذابیت آن ماه را می‌دید، از من دیوانه‌تر می‌شد و نسبت به من بیشتر مضطرب و پریشان می‌گشت.

برداشت: به جلو برو! آیینه به تو نگاه می‌کند و حادثه‌ای در آن رخ داده است. در این آیینه، تو و آن حادثه همچون دو تار زیبا به هم پیچیده‌اید.

برداشت: ابر غیرحسی وجود دارد که بارانش تمام جان و زندگی را در بر می‌گیرد. چه باران‌های زیادی بر زمین وجود او نثار شده و بر آن باریده است.

برداشت: چهره‌های زیبا و ماه‌رویان آسمانی، وقتی به صورت او نگاه می‌کنند خجالت‌زده می‌شوند از حسن او، که باعث می‌شود پشتشان را به او کرده و رویشان را پنهان کنند.

برداشت: آغاز ابدی دست سرنوشت را گرفت و به سوی قصر آن معشوقه رفت. هر دو با دیدن یکدیگر به دلیل غیرت خود لبخند زدند.

برداشت: در اطراف قصر او چه کسانی هستند که مانند شیران با غیرت، برای خون شهیدان و نیکان در حال آماده‌باش و جنگ‌اند.

برداشت: ناگهان از زبانم به زبان آمد که آن پادشاه کیست؟ شمس الدین، پادشاه تبریز، و در این گفتن، خون من به جوش آمده است.