غزل شمارهٔ ۲۲۹۲

برداشت: لاله به نسرین گفت بیایید با شادی و سرور از این باغ بیرون برویم و به گل‌های تازه چنگ بزنیم.

برداشت: بیایید با هم شراب بنوشیم و از زیبایی هم لذت ببریم، تا همچون گل و لاله با هم در آغوش شادی و سرخوشی باشیم و عشق را به طور مستانه تجربه کنیم.

برداشت: وقتی نرگس زیبا و بازیگوش به جمع آمد، سمن که به او علاقه داشت، حسدی در دل پیدا کرد و عصبانی شد. به نسرین گفت که بیایید ما نیز باهم به رقص و شادی بپردازیم.

برداشت: چهره زیبای بت مانند شکر است و وقتی گل غنچه بسته بود، در آن بسته بود. اما حالا که در باز شده، زمان آن رسیده که با شادی و سرمستی وارد شویم و از جمال او بهره‌مند شویم.

برداشت: جان‌ها از عالم الست (عالم پیش از دنیا) به اینجا آمده‌اند و بی‌خود و در حالت مستی به زندگی ادامه می‌دهند. ما در این عالم مادی همیشه در حال نوسان و حرکت هستیم، همچون مستانی که در حال نشیب و فراز هستند.

برداشت: ای دل، در این شادی همچون سرو باش و آزادی را بیاموز؛ تا از گناه و پشیمانی دور بمانیم و سرمست زندگی کنیم.

برداشت: چشم‌انداز صحیحی در مورد صلاح‌الدین وجود دارد، و ممکن است برای او از خود فرار کنیم، به طوری که گویی در حال خوشی و مستی هستیم.