غزل شمارهٔ ۲۲۹۰

برداشت: کجا رفت آن قول و قرار که دیشب با من گذاشتی؟ که امیدوار بودم عهد و پیمان، و زیبایی تو، هر سه همواره و پابرجا بمانند.

برداشت: شهنشاهی که به راحتی می‌تواند با یک حرکت یا لبخند خود، جهان را تحت تأثیر قرار دهد، نگران بی‌وفایی و بدعهدی نیست.

برداشت: ای دل، خواسته‌های خود را بگو که امروز فرصت مناسبی است و پادشاه هم در دسترس است. برگردان زیبایی از آن دختر رخشان در آینده خواهد آمد و اکنون نباید منتظر بود.

برداشت: من هرگز از حقیقت و صداقت او وعده‌ای برای فردا نشنیدم، اما زیبایی چهره‌اش همچون تابش روشن و جذاب ماه است که همیشه درخشان است.

برداشت: کجا رفتند آن کمک‌ها و لطف‌های ویژه؟ کجا رفتند آن داستان‌ها و روایت‌ها؟ کجا رفتند آن فرصت‌های خوب و راه‌گشایی‌ها؟ کجا رفتند آن کسی که همه این‌ها را مقدور ساخت؟

برداشت: همه چیز و همه‌چیز با ماست، حتی اگر خودمان را فراموش کنیم. تمام عالم مانند یک دایره است که هر کسی که به دنبالش برود، آنچه را می‌خواهد پیدا خواهد کرد.

برداشت: چه جای ما که ما به خاطر عشق او جان می‌دهیم؛ اشتباه گفتم، مگر کسی که به او وصال پیدا کرده، می‌میرد؟

برداشت: در اینجا، تصور می‌شود که وجود یک پادشاه زیبا و مغرور سبب می‌شود که حتی خاک و سنگ هم جان بگیرند و درخت‌های خشک دوباره شکوفا شوند. در واقع، برکت و انرژی ناشی از وجود او به همه چیز زندگی و نشاط تازه‌ای می‌بخشد و طبیعت مرده را زنده می‌کند.

برداشت: چشم‌نظر او به قدری زیباست که وقتی به آن فکر می‌کنم، زیبایی‌اش در ذهنم نقش می‌بندد و این تصویر، دور از دسترس و غیرقابل مشاهده نیست.

برداشت: خیال او مانند نوری است که به جان‌ها می‌تابد و زیبایی‌اش مانند قرص خورشید در آسمان می‌درخشد.

برداشت: فقط کسی که به تنهایی نمک را خورده یا آن را خُرد کرده باشد، طعم واقعی و اهمیت نمک را در غذا درک می‌کند.

برداشت: عشق و زیبایی معشوق به قدری شگفت‌انگیز است که رابطه عاشق و معشوق، چنان در هم تنیده و عمیق است که انگار هر دو در یکدیگر ذوب شده‌اند. جذابیت و زیبایی معشوق به شکلی است که هیچ چیز دیگری به اندازه آن در این دنیا بی‌نظیر و شگفت‌آور نیست.