غزل شمارهٔ ۲۲۸۷

برداشت: دوست آمد و در دستش جام شرابی مانند مشعل داشت. گفت بیا و با من بنوش. من هم پاسخ دادم که آمده‌ام، پس چرا منتظرم؟

برداشت: جامی که نوری دلنشین دارد و می‌تواند روح را برباید، از طرف مشتری به آسمان می‌تابد و بوی خوش آن بر فراز آسمان مانند سنبله‌ای بر می‌خیزد.

برداشت: کوه به واسطه او سبک شده، اما مغز و فکر سنگین شده‌اند. روح او به سبکی رسیده و عقل در هم شکسته و بی‌نظمی آمده است.

برداشت: در دو جهان نه کسی خالص و پاک است و نه کسی پلید و ناپاک. قفل‌های درب‌ها باز نمی‌شوند و کلیدهایی برای گشودن آنها وجود ندارد. هزاران زنجیر و وابستگی بر سر راه است.

برداشت: این بیت به این معناست که کسی که از زندگی خسته و ملول شده، با انرژی و خوشحالی جدیدی روبه‌رو می‌شود. کسی که با استعداد و توانایی خود می‌تواند مسیرهای جدید را بگشاید و به پیشرفت جامعه کمک کند. او می‌تواند با قدرت خود، راه‌هایی را پیدا کند که دیگران قادر به دیدن آنها نیستند و مانند پیش‌روهای بزرگ، مسیر هزاران قافله را مشخص کند.

برداشت: در پیش رو، افرادی که راه را بر زاهدان می‌بندند، به دایه (پرورش‌دهنده) معصومان تبدیل شده‌اند و سبب ایجاد سر و صدا و هیاهو شده‌اند.

برداشت: هر کسی که از خوبی‌ها و بدی‌ها بهره‌مند شود، تا همیشه در مستی و حال خوش باقی می‌ماند. اما کسی که از این چیزها بی‌نصیب باشد، به سمت غم و دغدغه خواهد رفت و در این راه هیچ اعتراضی نخواهد کرد.

برداشت: در عمق حقیقت غرق شو و از عشق و صفای آن سرمست گرد. از خودت و دنیای مادی جدا شو و به حالتی خلسه‌وار بیفت. ای دل که طاقت نداری، بگذار همه چیز را فراموش کنی و به دنیای عمیق‌تر ورود پیدا کنی.

برداشت: هر کسی که به این فکر کند که با مرگ می‌تواند از دسترس مرگ فرار کند، باید در نظر داشته باشد که من نمی‌گویم او این کار را می‌تواند بکند. این موضوع، جایگاهی بسیار بزرگ و مهم دارد.