غزل شمارهٔ ۲۲۸۶

برداشت: تو که در حفظ آبرو همچون آب حیات تلاش کرده‌ای، زهر را در دهان خود ریخته‌ای و شیرینی و خوشی را فراموش کرده‌ای.

برداشت: مست و غرق در حال و هوای خود، نمی‌دانی که این چرخ روزگار چه بر سر زمین آورده است. در جستجوی آب، به سراغ آب‌های جاری فرات رفته‌ای و آب آن را به زمین ریخته‌ای.

برداشت: مانند خرها که به کاه و جو توجهی ندارند، اینجا باید بر فقرا نرنجی و به آن‌ها کمک کنی. به یاد داشته باش که زرهایی که برای صدقه داده شده، باید با دقت و توجه توزیع شود.

برداشت: روح خویش را بیدار کن و در پی چیزی نباش. به ذات و حقیقت خود توجه کن و از صفات و ویژگی‌ها صحبت نکن. به آن پادشاه نگری که بی‌دلیل تمامی جهات و نواحی را فراگرفته است.

برداشت: آه و افسوس که عقل و تدبیر تو در ظاهر و ظواهر زندگی فدای چیزهای بی‌ارزش شده است. همچنین افسوس به حال پادشاهی که به خاطر غم و اندوه دچار مشکلات شده و از قدرتش کاسته شده است.

برداشت: به خاطر غم و اندوه شدید، دل مانند یک دیوانه در میان خانه‌ها می‌گردد و رنگ و روی شهر و مردم در پی نجات و فرار از این حالت تغییر کرده است.

برداشت: جان من به خاطر او از تن رسته و در برابرش هنگامی که چهره‌اش را می‌بینم، همه خواسته‌ها و آرزوهایم به یک‌باره بر باد رفته است.

برداشت: از ویژگی‌های او، ویژگی‌های ما به شکلی زیبا نمایان شده است. انگار صفات ما مانند گل‌های معطر در مسیر وجود او پراکنده شده است.

برداشت: پر و بالی که تو را به سوی خود کشید و در دام افکند، در روز مرگ تو به عنوان چیزهای موقتی و عاریه‌ای به زمین خواهد افتاد.