غزل شمارهٔ ۲۲۸۳

برداشت: ای ساقی خوش‌رو، برای من جامی مانند میوه‌ی گلابی بده. اگر نمی‌خواهی به من شراب بدهی، لااقل چیزی برای دل یارم فراهم کن.

برداشت: ای ساقی، محبوب تو دارویی برای درد و بیماری من هستی، زود شربت شادابی و درمان را به من بده.

برداشت: نوشیدنی را در آن جام بریز و با افکار خیالی خود بازی کن. ای دل، نگذار که دل ما بشکند و به محبوب خود بگو که بیاید.

برداشت: در میخانه را باز کن و شلوغی و جنجال را رها کن. به عاشق تشنه‌ای که از خم خماری کارش به جنون کشیده است، باده بنوشان.

برداشت: بهار و چمن جان‌انگیز است و سرو و سمن به زیبایی‌شان جلوه می‌دهند. پس ای معشوقه‌ی دل‌ربا، حُسنت را نپوشان و اجازه بده تا زیبایی‌ات را به نمایش بگذاریم.

برداشت: اگر پای خود را در تلهٔ حیله‌گری گذاشته و از دستان مستی رها شوی، دشمنان ما خوشحال خواهند شد و به نابینایی بیگانگان خواهید دچار شد.

برداشت: غم و اندوه را به خود راه نده و جز شادی و خوشحالی، فکری به سر نداشتن. آه و ناله‌ای که بی‌فایده است را رها کن و اگر راهی وجود ندارد، در برابر سختی‌ها تسلیم نشو و بار زندگی را به دوش بکش.

برداشت: ما همه مست و شیدای دیدار معشوق هستیم و برای دستیابی به بقا و جاودانگی، در برابر سقا (آب‌ریز) باید عبا و دستارمان را تقدیم کنیم.

برداشت: من همیشه تشنه چیزهای قدیمی هستم و در دل و سینه‌ام آتش عشق می‌سوزد. بی‌پروا و به‌وفور باده را بیاور و جام و قدح را بشکن.

برداشت: من هم مانند ماه و نور ماه تو در این آب هستم. ماه هرگز به ماهی نمی‌رسد، پس از مه به من کمک کن.