غزل شمارهٔ ۲۲۸۲

برداشت: این بیت به این معناست که من به خاطر عشق تو در مجالس و محافل تو به شدت دلسوخته‌ام و از غم عشق ، سرها بریده و مایه‌ی فخرند در نبردی که برای تو انجام می‌شود. به طور کلی، شاعر به عشق عمیق و فداکاری‌هایی که برای معشوقش انجام می‌دهد، اشاره می‌کند.

برداشت: زمانی که تصمیم به ورود به میدان زمین داری، ای روح پاک، ذرات خاک این زمین بر اثر اراده تو به حرکت در می‌آیند.

برداشت: فرمان شادی و سروری تو با خون دل امضا شد. خون از روی خون جاری شد و من با قطعیت تو، پا به زمین کوبیدم.

برداشت: ای کسانی که بسیار باهوش و دوراندیش هستید از زمان آدم تا کنون، من از شما طلب می‌کنم که به خاطر حزم و احتیاطی که دارید، به من کمک کنید. زیرا من به خاطر هوشمندی شما و تلاش‌هایتان همیشه پشتیبان و تقدیر کننده‌ام.

برداشت: خوارزمیان به دیدار بی‌چون و بدون شرط اعتقادی ندارند، اما از درک و آگاهی عمیق تو نسبت به مفهوم بی‌چون، به زمین می‌کوبند و به آن افتخار می‌کنند.

برداشت: ای خورشید، زیبایی تو باعث شده که ماه عقب‌نشینی کند و حالا ماه، که برای دیدارت آمده، از این عقب‌نشینی تو به زحمت افتاده است.

برداشت: وقتی شمس تبریزی به باطن دل نظری می‌اندازد، اعراب و نشانه‌های درون آن به طرز زیبایی به رقص در می‌آیند و همه چیز در نظم و ترتیب خاصی قرار می‌گیرد. این حالتی است که در آن شخص احساس می‌کند به چیزی عمیق و بنیادین رسیده است.