غزل شمارهٔ ۲۲۸۱

برداشت: ای کسی که از وجود تو، جسم من خاکی شده و فکر و گفتار من به نوعی دیگر شکل گرفته است. از گفتار و اندیشه‌ام، تصاویر بسیاری در عالم غیب در حال شکل‌گیری و تولد هستند.

برداشت: هر شکلی که به وجود آورده‌ای، نمایانگر یک معناست، اما اکنون که آن معنا آشکار شده، باید صورت را هم زنده و شاداب کنی.

برداشت: اگر کسی یخ را ببیند و ناردی که یخ چیست، وقتی که ببیند یخ به آب تبدیل شده، بدون شک در اصل یخ تردید می‌کند.

برداشت: بهتر است که فقط به افکار زیبا و مثبت بپردازی، چون افکار پایه و اساس زیبایی چهره و شخصیت هستند. هر چهره‌ای که زیبا و نیکو به نظر می‌رسد، نتیجه‌ی اندیشه‌های خوب و شایسته‌ای است که در پشت آن نهفته است.

برداشت: از آن سو که نظر می‌اندازی، آن چیز به شکل ظاهر می‌آید و بعد از آنکه ببینی، اشکال مرد و زن نمایان می‌شود.

برداشت: با او که روشن است و از دلش به دل دیگران راهی وجود دارد، بنشین. علت اینکه خاک چرا زاینده گل و گیاه است، این است که آب نیز محل سکونت و زندگی شده است.

برداشت: اگر با حق دوست شوی، جانت به کمال و خوشی خواهد رسید. ای خدا، چه زیبایی و شکوهی به زندگی‌ام اضافه می‌شود! جان من، همواره در جستجوی توست.

برداشت: بیتی که آورده‌اید به توصیف حالتی از احساس می‌پردازد. گویا شخصی در وضعیتی آشفته و بی‌قرار است و بی‌دلیل از مکان خود دور شده است. او بی‌دست و پای خود، در حالی که مانند ماهی در جایی خوش‌نما و زیبا به سر می‌برد، دچار حسرت و افسوس شده است. این توصیف می‌تواند نشان‌دهنده نوعی خستگی روحی یا احساس گم‌شدگی باشد.

برداشت: ای خداوند، وقتی او را می‌بینم، بنده‌ام جان و دینم چه به حال من می‌آید؟ این تسلط و آرامش او چیست؟ ای عقل، از این حال چه برآید؟

برداشت: هر ذره‌ای از وجودش را درک می‌کند و با هر نسیم خوشی هم‌نشین است. برخی از زاهدان به خاطر نادیده گرفتن او، از او بی‌خبر مانده‌اند و در نتیجه، دچار تردید و دو دلی شده‌اند.

برداشت: ای عشق، حق فقط در پی او است و او نیز در جستجوی او می‌باشد. او در دل و جان ما دمیده شده و ای کسی که به دنبال این معدن ارزشمندی هستی، بدان که این عشق او را جستجو می‌کند.

برداشت: همه چیز در عشق او وجود دارد؛ هم خواهان و هم خواسته، هم عاشق و هم محبوب، هم یوسف و هم یعقوب، هم زنجیر و هم گردن‌آویز.

برداشت: ای کسی که مثل تو هیچ‌کس انتها ندارد، من چند بار مانند آب و روغن با هم ترکیب می‌شوم. ای آب من، تو حالا مانند روغن شده‌ای.