غزل شمارهٔ ۲۲۷۹

برداشت: این چه کسی است که به طور ناگهانی وارد شده است؟ این نور الهی است که از سوی خداوند آمده است.

برداشت: به این مهربانی و رحمت توجه کن و همچنین به این شانس و خوشبختی. در میان دشواری‌ها و مشکلات، شخصی با چهره‌ای مانند ماه به چاره‌جویی آمده است.

برداشت: نگاه کن به لیلی زیبا که چگونه عاشق مجنون شده است و آن روحی که چون کهربا می‌درخشد، در دامان جذب هر چیز کوچکی قرار گرفته است.

برداشت: از خوشبویی و زیبایی او و از ویژگی‌های نیک او و از دعوت‌هایش جان‌ها به درگاه او می‌آیند.

برداشت: از دل خیال‌های زیبا و دلنشین، صد نوع تصویر و شکل در عالم عدم خلق می‌شود و این کار نشان‌دهنده تأثیر عمیق دانش و علم است که در دل نیکو و خوشایند به انسان وحی می‌شود.

برداشت: تصورهایی که داریم در نهایت به واقعیت تبدیل خواهند شد و این واقعیت‌ها ما را از مسیرهای نادرست و گمراه‌کننده دور می‌کنند و به سوی زندگی درست هدایت می‌کنند.

برداشت: از چاه تلخ و دردناک این دنیا، قرآن را بیرون بیاور، ای یوسف! زیرا این دلو (سطل) به خاطر تو در این چاه آمده است.

برداشت: چه کسی است که بتواند بگوید من از تو بی‌نیاز شده‌ام، در حالی که با روشنایی دانش و در زیر سایه پادشاه آمده‌ام؟

برداشت: ای خدا، پیش از آنکه مرگ به سراغم بیاید، مرا از علم و عمل رهایی بخش، به ویژه از علم منطق که در هر زبانی عنوان شده است.