غزل شمارهٔ ۲۲۷۶

برداشت: اصطلاح پا کوفتن در اینجا بی این معنی است که از بس متحیر و متعجب شده که گویی پایش توان حرکت ندارد ، به اصطلاح عوام یعنی میخکوب شده  یا خشکَش زده .

برداشت: تا زمانی که گاو و ماهی در این زمین هفتم خوشحال و سرزنده باشند، هر نوبت تا گاو و ماهی در آسمان به پای هم می‌زنند و خوشحال‌اند.

برداشت: انگورهایی که دل‌شان پر از غم و درد است، به سمت میکده‌ای می‌روند، تا آتشی شاداب در دل می‌افروزند و در پاس حرمت آنجا پا می‌زنند.

برداشت: دل، چشمش را به آب و خاک کوی عشق او می‌نگرد؛ چون عنایتی از او را می‌بیند، دلش به شدت دچار شوق و احساس شده و در عنا و محبت او غرق می‌شود.

برداشت: دل انسان باید همچون ایوب نبی در میانه‌ی نیکی و لطف الهی شاداب باشد و با وجود سختی‌ها و مشکلات، باید شجاعانه و با صبر و استقامت به راه خود ادامه دهد.

برداشت: مردمی که پس از آدم به دنیا خواهند آمد، جان‌هایشان در راه تو و به خاطر تو فدا می‌شود و جانشان برای تو قربانی خواهد شد.

برداشت: در محلهٔ خراباتی‌ها، حتی پادشاهان بزرگ و با شکوه هم بدون تاج و لباس فاخر به حالت حیرت و شگفتی ایستاده‌اند و قدم می‌زنند.

برداشت: گروهی به دیدن چیزی علاقه‌مند شده‌اند، اما به خاطر حسد، تکبر، ناموس و حیا، در خلأ دست و پا زده و درگیر این احساسات منفی هستند.

برداشت: افرادی که در خودبزرگ‌بینی و نفس‌پرستی غوطه‌ورند، هرگز نمی‌توانند شایسته‌ی مقام شاه شوند، زیرا این شاه ما به قدری بزرگ و باعزت است که بر روی صدها ویژگی برتر پای می‌گذارد.

برداشت: گروهی را می‌بینی که در عشق غذا و خوراک خوشحال و شاداب رقص می‌کنند، در حالی که گروه دیگر در دل عشقشان به نان و آب غمگین و ناراحت هستند.

برداشت: شخصی با ویژگی‌های خاص و ارزشمند، مانند الماس، در جستجوی بهترین‌هاست. او به خاطر این جستجو، از عشق و زیبایی‌هایی که در دنیا وجود دارد، دل‌ از دست می‌دهد. او تمام تلاش خود را برای رسیدن به هدفش می‌کند و به این ترتیب، به موفقیت‌های بیشتری نائل می‌شود.

برداشت: این شخص کجاست و آن بیچاره که در تلاش برای تقلید از دیگران به دور خود می‌چرخد و در آرزوها و امیدهایش به بن‌بست رسیده است؟

برداشت: با وجود تمام این مسائل، او از کسانی که به حقیقت پی برده و آن را انکار می‌کنند بهتر است. چرا که او در زمان‌هایی، حقیقت را می‌پذیرد و در زمانی دیگر از پایگاه خود برمی‌خیزد و تلاش می‌کند.

برداشت: گروهی به خاطر عشق به آن جوان عبور کردند و از همه چیز گذشتند، در حالی که گروهی دیگر به عشق خودم، که هستی‌ام فناست، به زمین کوبیدند.

برداشت: خفاش که در تاریکی شب زندگی می‌کند، در عشق به زیبایی و روشنی‌های روز، به رقص و شادی پرندگان صبحگاهی می‌پردازد و در جستجوی نور، به زمین می‌کوبد.

برداشت: ای باد صبحگاهی، به من بگو او چگونه است، شمس تبریزی را به یاد دارم، بیا تا حال او را برایم بگویی.