غزل شمارهٔ ۲۲۷۳

برداشت: دل عاشق من در آتش عشق به خواب و بیداری دچار نوسان شده و به شدت عذاب می‌کشد.

برداشت: اگر تو با من رفتار سردی کنی، من به خاطر تو خود را اصلاح می‌کنم، اما بدون تو نمی‌توانم خود را تغییر دهم.

برداشت: چرا قلبت این قدر سخت و بی‌رحم شده است؟ تا کی باید بگریی و از چه چیزی ناراحت باشی؟

برداشت: من دوست دارم بگویم که جانم فدای شماست، من با وجود شما زندگی می‌کنم و اگر شما را از دست بدهم، دلم به شدت می‌شکند.

برداشت: به من آموختند که با صبر آرامش خود را حفظ کنم، اما عشق من اینطور نیست که فکر می‌کنید.

برداشت: من در این جدایی جز لحظه‌ای زندگی نمی‌کنم، اگر نبود که هر روز به دیدارت امیدوارم.

برداشت: من با ناله و صدای ندا به درگاه تو می‌طلبم، زیرا من گنهکار و خطاکار در پیشگاه تو هستم.

برداشت: تبریز شاهد زیبایی‌های شمس‌الدین سیدی ابکی است. می‌گوید از آنچه که به دست آورده‌ام و نوشیده‌ام خو شحال هستم.