غزل شمارهٔ ۲۲۷۱

برداشت: خورشیدها به روی انسان‌ها می‌تابند و روشنی آنها به وضوح نمایان است، و در پس آن نور عشق درخشان است.

برداشت: در پشت پرتوهای عشق، سروری قرار دارد که نورش برای ما افق‌ها را روشن کرده است.

برداشت: عاشقان در اشتیاق به معشوقان خود، از فرط دل‌بستگی و عشق، به راستی شیرین‌ترین حس را تجربه می‌کنند. عشق به سوی محبوبانشان آنان را به شدت مشتاق کرده است.

برداشت: اگر کسی را ببیند که در زیبایی و درخشش مانند خورشید است، چشم‌ها به سوی او خیره می‌شوند و نمی‌توانند از او دور شوند.

برداشت: صدای عشق در فضای عاشقانه‌ای پیچیده است، بیایید به این ندا پاسخ دهیم و به سمت آن صدا حرکت کنیم.

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی آدمی به خاطر ملاقات یا دیدار کسی خوشحال و شاداب می‌شود، نباید فکر کنید که بعد از آن، همچنان در حالت شادابی باقی می‌ماند و یا این خوشحالی برای همیشه ادامه خواهد داشت.

برداشت: اگر بخواهی به زیبایی چهره‌ام اشاره کنی، می‌توانی ضعف و نقص من را در آن ببینی که منبع زیبایی و بهشتی برای تو محسوب می‌شود.