غزل شمارهٔ ۲۲۶۹

برداشت: ای ساقی، من در تشنگی و اشتیاقم، جامی به من بده و انکار نکن، زیرا که دوستان چشیدند و لذت بردند.

برداشت: اگر می‌خواهی رازها را بدانی، جامی از آتش به من بده و مرا مست کن، و سپس از من بپرس که به چه کسی مشتاقی.

برداشت: نور عشق مانند چراغی درخشید و شب به صبح تبدیل شد. از نور آن، چشمان سنگ‌ها نیز روشن شدند.

برداشت: من برای عشق خود هزینه می‌دهم و رنج‌های عشق برایم شیرین است و من در میان عاشقان حرکت می‌کنم، هر جا که آنها مرا ببرند.

برداشت: دنیا را بگیر و ما را در عشق رها‌ کن، زیرا در عشق به ما باغ‌ها و سرزمین‌ها و بازارهایی کافی است.

برداشت: اگر روح‌هایمان در کنار هم باشد و روح‌های ما با هم پیوند بخورند، و در آنجا نوشیدنی‌هایی بی‌پایان و جام عشق در حال جریانی لطیف وجود داشته باشد.