غزل شمارهٔ ۲۲۶۷

برداشت: او هم صدایت را می‌شنود و هم به تو خرده می‌گیرد، اما این رفتار او دلیلی ندارد؛ وجود ما در اختیار اوست و هیچ‌کس جز او به ما توجه نمی‌کند.

برداشت: آنها چیزی جز بیماری خود را نخواستند و به آنچه که خواسته بودند، خوب رسیدند. چه خبر عجیبی است که من از آن دم می‌زنم و غم او را به سخره می‌زنم.

برداشت: وقتی که غمگین می‌شوند، چه حالتی پیدا می‌کنند و وقتی شاد می‌شوند، اوضاع چطور می‌شود؟ وقتی غم او مرا زنده می‌کند، چگونه می‌توانم از نظر او دور شوم؟

برداشت: در این بیت به این موضوع اشاره می‌شود که هیچ گاه کسی به دنبال فرار کردن نیست و هیچ کس در هنگام فرار از شادی و خوشحالی نمی‌زند. شگفتی این است که در هر دو حالت، آنچه که مورد نظر است، به آسانی به دست نمی‌آید. در واقع، به نوعی به دشواری‌های زندگی و چالش‌های آن اشاره دارد.

برداشت: حتماً، در این بیت شاعر به حالتی اشاره می‌کند که انسان در خوشی و سرمستی غرق می‌شود، بدون اینکه به مواد مست‌کننده‌ای مانند شراب یا انگور نیاز داشته باشد. او به نوعی از خوشی و شادی اشاره دارد که از چشیدن شیرینی زندگی ناشی می‌شود، و این احساس گوارا و لطیف از خود شکر را تداعی می‌کند. در واقع، خوشی واقعی در درون انسان شکل می‌گیرد و نه از عوامل خارجی.

برداشت: در دل‌های ما به طرز عجیبی به یاد او پر شده است. اما چه عجبی در این است؟ جادو و جذابیتی است که از چهره او نشأت می‌گیرد، و جانم به عطر و رایحه او آغشته شده است.

برداشت: او بی‌صداست، و ما هم بی‌صدا و نه خسته شده‌ایم و نه خشمگین. دیگر خبری به کسی نمی‌زنم، زیرا از طرف او خبری به من رسیده است.

برداشت: هرگاه از من دور شوند، غمگین می‌شوم و وقتی به من نزدیک می‌شوند، شاداب و خوشحال می‌گردم؛ اما او که به سرش می‌زند، نیازی به سر بردن کسی را ندارد.