غزل شمارهٔ ۲۲۶۶

برداشت: ای ساقی زیبا، به من جامی بده تا از این رسوایی و شهرت رهایی یابم.

برداشت: من در دام تو گرفتار شدم، ای ساقی، زیرا که تو به هر قدمی که برداشتی، دام را گستردی.

برداشت: آرامش را رها کن و به کمک ما بشتاب، زیرا دیگران آماده شدند و حرکت کردند.

برداشت: آیا حال خوب جایی برای آرامش نیست؟ آیا زندگی در غم و اندوه حرام نیست؟

برداشت: بخاطر داشته باشید که روزه بگیرید، زیرا روزه مانند نوشیدن شراب روح است که فقط ماهی‌ها می‌توانند آن را بنوشند.

برداشت: هر کسی که روزه‌دار باشد، در روایت‌ها آمده است که می‌تواند در وقت افطار، جمال حق را ببیند.

برداشت: خوب نیست که من از در وارد شوم و تو به خاطر من از راه بام فراری شوی.

برداشت: اگر تو فرار کنی و من در پی‌ات فریاد بزنم، فقط یک لحظه صبر کن، ای تندرو.

برداشت: ای مسلمانان، چه تدبیری می‌توان کرد وقتی که من به خاطر عشق سوزانده شدم و این کار بی‌فکری است؟

برداشت: چاره‌ای نیست جز این که نوشیدنی خالصی با لیوانی به دست بگیریم که مردان نیکوکار آن را می‌چرخانند.

برداشت: گفتگوی عاشقان هرگز پایانی ندارد، بنابراین با همین اشاره بسنده می‌کنیم و بدرود.

برداشت: این قلب ما، مونس و تسلّا بخش شب‌ها و دلتنگی‌هایمان است.