غزل شمارهٔ ۲۲۶۴

برداشت: در این بیت، فرد به زیبایی و محبوبیت خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هم خود را دوست دارد و هم محبوب خود را. او به نوعی از احساساتش نسبت به معشوقش می‌گوید و از دوستی و نزدیکی میانشان صحبت می‌کند. این رابطه عاطفی و شیرین را با تشبیه به زیبایی و مهربانی توصیف می‌کند.

برداشت: این صبح زیبا و خوشی است، ای جان، که همه‌ی شوریدگان در کنار هم هستند. تا شب، همه بدون حجاب و آزاد، کنار یارشان در آب جوی خوش می‌گذرانند.

برداشت: ای مردم، ما به سوی شما در عشق آمدیم، و دین ما را از آن زمان که شما را دیدیم به خوبی درک کردیم.

برداشت: هرچه به من بدهی یا بگویی، من خوشحال می‌شوم. حتی اگر بی‌احترامی کنی، باز هم خوشحالم. مهم این است که احساسات من همیشه مثبت است.

برداشت: وقتی این بنده مست می‌شود، به تو بگو که خود را متلاشی می‌کند و در این حالت، احساسات و افکارش به شدت پراکنده می‌شوند.

برداشت: ای سرورم، اگر کام من از قهوه خالی است، از خواب و بی‌خبری تو را می‌خواهم و در جستجوی وجود توام.

برداشت: ای فارس، تو در این میدان می‌چرخانی، اما تو هم که به دور آن محبوب می‌چرخانی، نگران نباش.

برداشت: آهسته و با احتیاط حرکت کن، ای جوان زیبای بی‌احساس و بی‌عفت! در این لحظه، دل ما را به تپش وادار کن.

برداشت: ای دل، وقتی که آرام گرفتی و در خواب بودی، کجا بودی؟ حالا که مستی‌ات را نمی‌فهمی، از خواب که بیدار شوی، دیگر هوشیاری نخواهی داشت.

برداشت: آه، چقدر خوب است که آنجا را باز کرد و به ما آب داد. چقدر لذیذ است نوشیدنی‌اش، همیشه خوشمزه و دلپذیر می‌باشد.

برداشت: ای تو مانند نمکستانی که در دل هر انسانی وجود دارد، هر شکلی از زیبایی تو را به همراه دارد، ای کسی که تمامی آرزوها به تو وابسته است.

برداشت: هرگاه که به زیبایی و ظاهری پسندیده کسی اهمیت دهی، آن زیبایی در دل و جانت می‌ماند و تو باید از فکر کردن به دیگران و ظاهر آن‌ها دست بکشی تا بتوانی به این زیبایی‌ها نزدیک‌تر شوی.

برداشت: اگر مردم به من بخندند، یا دست‌های مرا ببندند، یا حتی اگر مرا آزار دهند، من از این مسیر دور نمی‌شوم.

برداشت: اگر دل انسان از مردم گرفته و غمگین باشد، درونش دچار افسردگی و تیرگی می‌شود. در واقع، اگر شخصی از نظر روحی زرد و پژمرده باشد، نشان از ناراحتی و آسیب‌پذیری او دارد.

برداشت: اگر صدها مانع و دیوار پیش رو باشد، صدای تو می‌تواند کبوتر را به سوی آغوش وصال برساند.

برداشت: مردم به زبان‌های مختلف از تو سخن گفته و نظرات مختلفی ابراز کرده‌اند، اما ما به آنچه که درباره تو می‌گویند توجهی نداریم.

برداشت: این نفس سرکش و جدال‌طلب مانند پسربچه‌ای است که فقط ریشی بی‌مفهوم دارد. نام او را چه بگذارم که فقط به ریشش می‌پردازد؟

برداشت: سکوت کن، سکوت کن و از صحبت‌های گذشته یاد نکن. به این طرف و آن طرف نرو، مثل پرنده‌ای که در حال پرواز است.