غزل شمارهٔ ۲۲۶۲

برداشت: پرده را کنار بزن و ساز جدیدی را به صدا درآور، زیرا آواز تازه‌ای از آسمان به گوش می‌رسد.

برداشت: تا زمانی که از دانش و خرد به نکته‌های تازه پی نبریم، گوش و شادی ما به معرفت و حقیقت دست نخواهد یافت.

برداشت: زهره که نمایان شد و شبیه ماه بود، دل را به شادی و نشاط وامی‌دارد و می‌خواهد با آوای موسیقی همراه شود.

برداشت: بیا و بار سنگین را بر دوش بگذار تا بتوانم شرم و نگرانی خود را از این نزدیکی دور کنم.

برداشت: ای ساقی، شادمانی و خوشی را شروع کن و از شراب کهنه دست بردار و شراب نو را بیاور.

برداشت: به جای آنکه بر چهره‌ام خشم و تندی بگویی، لطفاً بر سر این سفره تازه، بوسه‌ای بزن.

برداشت: از تو چهره‌ات زیبا و درخشان است، وقتی به تو نزدیک می‌شوم احساس می‌کنم که به ارمغان زیبایی می‌رسم، اگر به تو عشوه و ناز کنم.

برداشت: چرا ناز کنم وقتی که به طور مخفی و آشکار به من مقام و ارزشی تازه داده می‌شود؟

برداشت: که لباس جدیدی را می‌بینی که هر گوشه‌اش به زیبایی تازه‌ای زینت شده و از الگوی نو طراحی شده است.

برداشت: پر همایی را در وفا باز کن و عشاق را به پرواز تازه‌ای دعوت کن.

برداشت: مردی که قناعت می‌کند، هر لحظه با حرص و آز تو دست و پنجه نرم می‌کند و به دنبال چیزهای جدید است.

برداشت: شراب را در کوزه بریز چون این گلابی که به تو نیازمند شده است.

برداشت: رنگ چهره‌ام و اشک‌هایی که بر می‌ریزم کافی است؛ کافی است که کسی از غم‌های من باخبر شود.

برداشت: ای دوست، بیا گرم و صمیمی باش، زیرا آن که در دلش گرما و شوق زندگی دارد، همیشه روش‌های تازه و خلاقانه‌ای برای کار و تلاش دارد.

برداشت: بس کن که این سخن درباره عشق، دیگر کهنه و قدیمی شده است و به لباس جدیدی نیاز دارد.