غزل شمارهٔ ۲۲۶۱

برداشت: باید گفت که ما از انکار تو بی‌نیازیم و هیچ اهمیتی به آن نمی‌دهیم، چون در کنار ما زیبایی و لذت‌های زیادی وجود دارد که قدر آن‌ها را می‌دانیم.

برداشت: دوست تو از آسمان به همه چیز آگاه است، پس چه نیازی است که رازهای خود را پیش او بگویی؟

برداشت: چند بار باید بگویی که این تنها تجربه توست و بیشتر از این کافی است.

برداشت: ای محبوب من که به خاطر تو بیمار و درگیر مشکلاتم، تو خود درمانگر من هستی و دردهای من را از زخم‌های ناشی از ناتوانی‌هایت متحمل می‌شوم.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که در اثر غفلت، بوی دهان تو تغییر کرده و حالا به نوعی به آن اعتراف می‌کنی. این جمله به نوعی به از بین رفتن احساسات یا نشانه‌هایی از گذشته اشاره دارد.