غزل شمارهٔ ۲۲۵۵

برداشت: در گوشه‌ای نشسته، چند نفر سرخوش و شاداب آهنگ می‌خوانند و از عمق دل و جانشان چیزی لطیف و زیبا به نمایش می‌گذارند، گویی که میهمانی خاص در حضورشان است.

برداشت: وقتی که شادی و نشاط به اوج می‌رسد، سرها پنهان می‌شود و از شلوغی و شور و هیجان، کسانی که مست شده‌اند، در میان کوچه‌ها به جنگ و جنجال می‌پردازند.

برداشت: روح آنها به ما علامت‌هایی می‌دهد که در صبحگاهان، عسل و شراب به‌طور مستمر و به سمت چپ و راست در جریان است.

برداشت: زندگی آنها پر از ارتباطات عاشقانه و شگفتی‌های دلنشین است. لحظات شادی را در کنار یکدیگر تجربه می‌کنند و در عین حال گاهی درگیر بحث و جدل نیز می‌شوند.

برداشت: جانم، ای دوست شیرین زبان و خوش اخلاق، در این وضعیت عجیبی که هستی، از آنان که خوب تربیت نیافته‌اند، یادگیری نکن!

برداشت: به خداوند قسم که ساقی خوبی است که وفادار و پایدار است؛ او با حوصله و بخشندگی به کسانی که خطا کرده‌اند، کمک می‌کند و به طبیعت زندگی شادی می‌آورد.

برداشت: ای جان، قدحی را از دستان خود به من بده تا سرمستم بشوم و رازهای آسمان را به دقت بشنوم.

برداشت: شراب را بر او بریز که باعث رد کردن حجاب او می‌شود. بیا و ببین که چگونه از خوشبختی‌ات دور می‌شود او، و او از خودش جدا می‌شود.

برداشت: زمانی که عقل و اندیشه به شادی و خوشی مشغول شود، در برابر نعمت‌ها باز می‌شود و هر کسی که با دست سخاوت عمل کند، به او برکت می‌رسد و دستور انفاق را می‌گیرد.

برداشت: به آن پوست مغز مخفی نگاه نکن، چون زیبایی معشوق را در نظر داری. هراسی از ابرها به خود راه نده و چهره روشن تو مانند ماه، بی‌پوشش بماند.

برداشت: بعد از این حرف، هیچ آبی جز در جوی ما نخواهد رفت. من با خوشحالی از آب فرات، سبو به سبو پر می‌کنم.

برداشت: من و محبوب عزیزم به خوشحالی و شوق در کنار هم هستیم، مانند باغی پر از گل که زندگی و عطرش را به ما می‌بخشد.

برداشت: به چشمان او و زیبایی و جاذبه‌اش نگاه کن، به خال او نیز توجه کن. قسم به صحبت تو ای عمو!

برداشت: اگر تو در شادی و خوشحالی نیستی، پس در واقع با دوستان خود نخواهی بود. چه فایده‌ای دارد که کودک از لبش چیزی بگیرد وقتی که مست و غرق در لذت است؟

برداشت: وقتی که به عالم بالا آشنا شدی، ای دوست زیبا، نگاه کن که چگونه هر ذره‌ای به زیر بغلت چسبیده است.

برداشت: زمانی که تابش آفتاب بر ذرات بی‌شمار می‌تابد، پرده‌های آن‌ها را می‌دراند و هیچ چیز نمی‌تواند دوباره آن‌ها را پنهان کند.

برداشت: بر لب‌های تو، سرش از دست رفت و دوباره سرمست شد. این بار مانند کبوتر، سرخوش و شاداب به دور خود می‌چرخد.

برداشت: تو به راحتی و بدون نیرنگ و فریب زندگی را می‌گذرانید، و در خواب و خیال عاشقانه به آسمان سرمست و شادابید.

برداشت: از نخل خرما بخورند که خود جان و دل نچشیده‌اند، خرما و رطب نادری که در این گلو جا نمی‌شود.

برداشت: اگر من به جانم حرمت و عزتی بیفزایم، نزد آقای خود دوست دارم که از غذای حقی و شراب در آن اوج و بلندی تناول کنم.

برداشت: به خانه بیا امشب که دل شاد و سرمست شده است. وقتی روز خوب بیاید، این را کامل بگو.

برداشت: بگو چه کسی می‌تواند در عشق و رفتارهای مرتبط با آن، کسی را دشمن خود به حساب آورد، در حالی که عشق هیچ‌گاه دشمنی ندارد و هیچ‌کس نمی‌تواند به عشق آسیب برساند.

برداشت: تو بگو که آب کوثر، خوش طعم و معطر است و همه چیز را سرسبز و شاداب کرده و از پژمردگی رهایی می‌دهد.