غزل شمارهٔ ۲۲۵۳

برداشت: روشنی دل ما به زیبایی و خوشی تو بستگی دارد و خوشی تو به ما انگیزه و انرژی می‌بخشد.

برداشت: شادی و خوشحالی در روز عید و عرفه با لبخند تو مغز خوب ما را معطر کرده است.

برداشت: ای سرنوشت ما، مانند ماه کامل تو، پناهگاه ما موهای زیبا و دلکش تو هستند.

برداشت: سجده‌گاه ما زمین توست و محل پرواز ما کوی خوش توست.

برداشت: دل به سمت دیگران نمی‌رود چون قبلاً به سوی تو رفته بود و حالا در انتظارت مانده است.

برداشت: اگر دل فردی به سمت دیگری برود، آن شخص را خواهد کشید به سمت خود، هرچند که تو فردی خوش‌گذران و دوست‌داشتنی باشی.

برداشت: ای عشق، دلیل شادابی و سرزندگی ما، ما در محبت تو غرق هستیم و مانند جویبی هستیم که از خوشبویی تو سرشار است.

برداشت: من از زیبایی و نیکی تو به شکلی تازه درآمدم، به گونه‌ای که از وجود تو متأثر شده‌ام و خودم را در تو یافته‌ام.

برداشت: من سر خود را به زمین می‌گذارم و هنگامی که چوگان تو سر نمی‌گذارد، تو ای خوشگو، باید ادامه دهی.

برداشت: سکوت می‌کنم و آرام می‌شوم، چرا که ناله و فریادم از عشق تو برمی‌خیزد.