غزل شمارهٔ ۲۲۵۲

برداشت: دلم را از دست داده‌ام و به خاطر تو در خانه‌ات اقامت گزیده‌ام.

برداشت: چگونه می‌توانم در این معدن به صرفه‌جویی بپردازم و با این دستاورد تو چه باید بکنم؟

برداشت: تمام جهان به‌واسطهٔ وجود تو زنده و شاداب شده است و هر چیزی که ارزش دارد، به تو وابسته است.

برداشت: عقل و هوش در مقابل تو دیوانه شده و بدون دانش و اقدام، تو را به عنوان عامل خود گرفته است.

برداشت: پرندگان آسمان در قید و بند تو هستند، هر کسی که عقل دارد، باید از جان نادان تو محافظت کند.

برداشت: هاروت و ماروت، دو فرشته مشهور، به خاطر هنر و ادبشان در سرزمین بابل دچار افت و سقوط شدند.

برداشت: جانم همچون شتری سر بر می‌افرازد تا از درد و رنجی که به خاطر تو می‌کشم، دوباره زنده شوم.

برداشت: از تو هر سختی و مشکلی برطرف شد و من تنها در این دنیا با مشکل تو روبرو هستم.

برداشت: بنویس که این پاداش من را تا بتوانم از تو نقد بگیرم.

برداشت: امروز شب ما بهتر از روز است، زیرا روشنی ماه تو کامل و درخشان است.

برداشت: تا شب، شتران به راحتی به سوی مقصد خود حرکت کنند و تو با وسایل خود به منزل برسی.

برداشت: در خانه خود از دست ظلم و ستم دیگران و نیز از قضاوت‌های سخت و بی‌رحم رها باشند.

برداشت: سکوت کن و بگذار این حرفی که می‌زنی، خود به خود خاموش شود.