غزل شمارهٔ ۲۲۵۰

برداشت: عشق زیبا و جذاب من بارها و بارها مرا از بام پایین کشیده است و من از آنجا به اتاقم برمی‌گردم و از اتاق به انتهای کوچه می‌روم.

برداشت: شب به قدری تاریک و سنگین شده که هر لحظه مرا بیدار می‌کند، مثل گوش سبویی که به شدت تحت فشار است.

برداشت: هر چیزی که به من بدهند، من مانند کوزه‌ای هستم که تنها تسلیم خواسته‌ها و اراده‌های دیگران است. این کوزه به خاطر آنکه از آنچه درونش است فرار کند، به دست سقا (آب‌کش) اسیر می‌شود.

برداشت: او بارها سبو را به سنگ زده و آن را شکسته است، اما خوشحالم که از شوق و ذوق توانسته آن را ترمیم کند.

برداشت: گویی که سبو (ظرفی برای نگه‌داشتن مایعات) به او سپرده شده و صدها دل به خاطر آرزویی خاص مشغول‌اند که او در میانهٔ جریان آب، غوطه‌ور شده و از شراب می‌نوشد.