غزل شمارهٔ ۲۲۴۹

برداشت: در زمان خواب مرا بخوان، که اگر بخواهی بشنوی، با شوق و اشتیاق بیشتری حرف بزن.

برداشت: وقتی که من از خواب بیدار شدم و نخست خودم را گم کردم، تو به من گوش بده و داستان را دوباره برایم بگو.

برداشت: زمانی که روز در سایه شب پنهان می‌شود، از زیبایی‌های آن شب بهره‌برداری می‌کنیم و درباره‌اش سخن می‌گوییم.

برداشت: در این نیستان‌ها آتش خواب و خیال افتاده است، تو به اینجا آمده‌ای تا داستان شیرین لب‌ها را بگویی.

برداشت: بگذار تا یک بار برایت قانع شوم، بگذار غزل را تمام کنم و بگویم که بارها تکرار کن.

برداشت: بیا بگو چه هستندی، اگر خواب و خیال‌هایت به تو بگوید که برو و به خوشبختی‌ات فکر کن.

برداشت: از چیزی که تناول کرده‌ای و سر شوق آمده‌ای، مرا هم از آن بچشان و داستانی که مناسب این حال است بگو.

برداشت: وقتی از من می‌خواهی که بزنم، تو هم بی‌پروا و شاداب با من همراه باش و درباره‌ی جام و می‌گساری صحبت کن.

برداشت: من این را به خاطر طیبتم بیان کردم، در غیر این صورت، من خاک تو هستم و این خاک برای من ارزشمند است. مرا به نام قیماز و سنجر صدا بزن.