غزل شمارهٔ ۲۲۴۸

برداشت: من آن کسی نیستم که داستان نعمت‌های او را بیان کنم، چرا که به خاطر آزمونهای الهی سخت او مست و بی‌خود شده‌ام.

برداشت: اگر من مانند سازی بنوازم، از او گله‌ای ندارم، زیرا من همچون سازم که بر کنار رحمت او قرار دارم.

برداشت: اگر من پرده‌ای را کنار بزنم، باید بدانم که هر بخش از وجودم به ضربه‌ای از او وابسته است.

برداشت: اگرچه من چیزی شیرین مانند قند ندارم، اما چون صدای نی دارم، از آن رو که بر لب فضل او، چشم به نوشیدنی‌اش دوخته‌ام.

برداشت: حالا که زمان خشم فرا رسیده، محبت از این نوع چگونه می‌تواند وجود داشته باشد، در حالی که همه چیز به نوبت اوست.

برداشت: اگر من از نور آفتاب دزدی کنم، عیبی ندارد، زیرا آیا سنگی که به خاطر زیبایی‌اش لعل نامیده می‌شود، باید ننگین شود؟

برداشت: اگر همچون لعل سرخ از تابش آفتاب دور شوم، چگونه می‌توانم از ویژگی‌های خودم فراتر بروم و به خصلت او دست بیابم؟

برداشت: چشمان سیاه و زیبا وقتی می‌خندند، نور درون او را پنهان می‌کنند و به این ترتیب او را از درک واقعیات دور می‌سازند.

برداشت: اگر از انسان چیزی دزدیده شود، بهتر است که به مقدار کم قناعت کنیم؛ چراکه نفس انسان همیشه به سمت طمع و حرص تمایل دارد و این ویژگی در ذات او وجود دارد.

برداشت: به جز ارزش و زیبایی زمانه، هیچ چیز دیگری را از او نخواه. اگر به خوبی از مهربانی و رفتارهای او آگاه باشی.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند خشم خدا را جز آن دزد خسیس که به سمت اموال فانی حرکت می‌کند، به خود جلب کند.

برداشت: متأسفم که نمی‌توانم به تفصیل درباره موضوعاتی که به عقاید مذهبی و شرعی مربوط می‌شوند، صحبت کنم. در اینجا به صورت کلی می‌توان گفت که گوینده در این بیت از ترس از بیان حقیقت و توضیحات می‌گوید، زیرا نگران عواقب و سخت‌گیری‌های قوانین شرعی است. احساساتی نظیر تردید و احتیاط در برابر بیان دیدگاه‌ها به وضوح در این ابیات مشهود است.

برداشت: شخص فکر کرد که شاید خطای او به خاطر طمع بوده، اما در واقع این طمع بود که او را به این اشتباه واداشت.