غزل شمارهٔ ۲۲۴۷

برداشت: اگر تو مرا پیدا نکنی، به دنبال یار خود در بهشت و باغ و دشت زیبا بگرد.

برداشت: اگر در خواب و بی‌تحرک باشم و بخواهی مرا پیدا کنی، به زیر سایه آن درخت بلند و استوار بیا و مرا جستجو کن.

برداشت: اگر بخواهیم بگوییم که کسی مست و غرق در شراب است، باید به دنبال آن چشمان خواب‌آلود و سرمست بگردی.

برداشت: اگر از شمارش روزها خسته و دلزده شده‌ای، به جمع‌بودن و سرگرم شدن با دوستان و نوشیدن شراب‌های فراوان بپرداز.

برداشت: در آن دو چشم مست و روشن، به دنبال جواهرات پنهان و اسرار آفرینش خدا برو.

برداشت: اگر دلی به خاطر محبوبش اشک نریزد، مانند گلی است که در بهار، هیچ آبی به آن نرسد.

برداشت: خوشا به حال کسی که در جستجوی آرامش است، اما تو که عاشق هستی و شاد و سرمست، به دنبال آرامش نباش.

برداشت: اگر خودت روشنی نداری، از دیگران درخواست کن تا به تو روشنایی بدهند و اگر زمینی برای زندگی نداری، از آن‌ها زمین طلب کن.

برداشت: اگر دیشب در محفل تو بی‌خود شدم و به رفتارم توجهی نکردم، تو باید دلیل نداشتن عقل را در زیبایی و دلربایی‌ات جستجو کنی.

برداشت: هر چیزی را که به دنبالش هستی، از منبع و اصل آن جستجو کن؛ از عطر و زیبایی گل، تا آنکه نفس خوشی از خار وجودش بروز کند.

برداشت: دل به یاد یار تنها نشسته و به دنبال نشانه‌هایی از او باشد. از این سوار غریب، پیام‌هایی بی‌نظیر و خاص دریافت کن.

برداشت: در نزد او، تمام روح‌های درگذشتگان گرد هم آمده‌اند و کنار گل‌های خوشبو، جایی برای یافتن آرامش و سکونت وجود دارد.

برداشت: وقتی صبح پیش تو می‌آید، از او نوشیدنی صبحانه بخواه و زمانی که شب به تو نزدیک می‌شود، در آن به دنبال غذایی برای شام باش.

برداشت: اگر مردمک چشمت را آرام کنی، جایگاه تو چشمانت خواهد بود و اگر این کار را نکنی، دید تو به انتظار خواهد ماند.

برداشت: خورشید، که نماد افتخار تبریز است، به فقر چشم می‌دوزد؛ پس برای دست‌یابی به او، باید در حالتی از تواضع و نیاز به جستجو رو آورد.