غزل شمارهٔ ۲۲۴۶

برداشت: ای سرداران بزرگ، بگو، بگو! ای فرمانده میدان، بگو، بگو!

برداشت: ای ماه جاوید، ای سرور، ای نوش کننده جان، سخنان پندآموز را به من بگو و به من بایست بگو.

برداشت: به جمعی که به دور یک شمع جمع شده‌اند و مانند شعله‌های آن می‌درخشند، داستان و روایتی را بگو و بازگو کن.

برداشت: ای ساقی، تو که دستانت پر از عشق و شادابی است، راز و رمز گلستان و زیبایی‌های آن را برای مستان بگو و روشن کن.

برداشت: متن به بیان می‌آورد که همه چیز را می‌دانی و همه چیز برایت مهم است. ای صاحب مقام، هرچه می‌دانید، باز هم بگویید و تکرار کنید.

برداشت: زندگی و روح واقعی به شاخ نباتی و آب حیات شبیه است و نکته‌های ظریف و زیبا از جانان را بازگو کن و بازگو کن.

برداشت: ای دل شاد، غم نخور و عصبانی نشو، از آنچه که در دل داری، بگو و بگو.

برداشت: ای خسرو شیرین، بر روی تخت بنشین و به یاد سپاهان گام بردار و از دل مردم بگو.

برداشت: دل بسیار شاد و خوشحال شد و گفت: باز هم از شادی و خوشی بگو، بگو!

برداشت: به ما شراب خالص و گوارا بده و با لبخند بگو که بیا، بیا.

برداشت: دوست من، هر چیزی که به دست می‌آوری، به احترام ایمان به من بگو و بگو.

برداشت: نه با کسی درشت‌خویی کن و نه فرار کن، بی‌هیچ سرانجامی فقط فریاد بزن و بگو.