غزل شمارهٔ ۲۲۴۵

برداشت: ای نوازنده‌ی ماهتاب، هر آنچه شنیدی برای ما بگو. ما همه در این راز شریک هستیم، پس آنچه دیدی را هم برایمان بازگو کن.

برداشت: ای فرمانروای ما، ای شادی و سرور ما، در دل ما چه اتفاقی افتاده که در حریم وجودمان به سر می‌بری، بفرما!

برداشت: نرگس خواب‌آلود او، ای کسی که خدا کمککار اوست، دیشب از باغ او هر چه چیدید، بفرما.

برداشت: ای که به خاطر خوشحالی و سرمستی من، از دستم رفته‌ای، تو که تمام خوبی‌ها را دیده‌ای، بگو چه کردی؟

برداشت: زمانی که عید فرا می‌رسد، عید تو همیشه در خاطر خواهد ماند، چون از آسمان و بدون کمک، به سوی آزادی رفته‌ای. بگو که چه خبر است.

برداشت: من در دنیایی پر از شیرینی و نشاط غرق شدم، ای شیرینی! اگر تو از این دنیای شیرین چیزی چشیده‌ای، بگو.

برداشت: من در حالتی هستم که همچنان قلبم به سمت راست می‌رود و مشغول کشمکش و حرکت است. تو هم بگو چه تجربه‌ای داشتی؟

برداشت: تو که شراب را در جام ریختی و شور و حشر ایجاد کردی، چه رمزی در این کار نهفته است که راه ورود به میخانه را به ما نشان بدهی؟

برداشت: شور و شوق جایی که ما هستیم، روشنی دعای ماست و حجاب نیازهای ما را هم تو شکسته‌ای، بگو.

برداشت: ماه در دل ابر پنهان شده و من از تو می‌خواهم که، ای ماهی که از دل ابرها دور و روشنایی، سخن بگویی.

برداشت: باشد که سایه‌ات همیشه پایدار بماند و نور تو همیشه درخشان باشد. ای چرخ روزگار، من بندگی تو را بر عهده می‌گیرم. چرا از من دوری کردی؟ تو را از چه چیزی می‌ترساند؟

برداشت: عشق به من گفت: "عاشق من چطور شدی؟" من جواب دادم: "به خاطر اینکه به آنچه که به تو وابسته است، آشنا شدم."

برداشت: مرد مجاهدی بودم که عاقل و زاهد نیز بودم. حالا بگو که چرا مثل پرنده از این وضعیت راحتی فرار کردی؟