غزل شمارهٔ ۲۲۴۳

برداشت: چهره درخشان تو مانند آینه‌ای شده است که روح مرا به نمایش می‌گذارد؛ ما هر دو از یک روح هستیم، جان من و جان تو یکی شده‌اند.

برداشت: ماه کامل به درستی در دل تو جای دارد، و عقل که آقا و فرمانده است، به عنوان خدمتگزار و دربان تو حضور دارد.

برداشت: روح من از روز الست به خاطر چهره تو سرمست و شاداب است، همچنان که از آب و گل پریشان و ناآرام است.

برداشت: وقتی گل به زمین افتاد، حالا روشن است که رابطه ما از میان رفته است و دیگر خبری از آن محبت و نزدیکی نیست.

برداشت: قیصر رومی اکنون زنگیان را شکست داد تا همیشه خوشبختی و موفقیت‌های تو ادامه داشته باشد.

برداشت: چهره تو چون ماه است و من گاهی ناله می‌زنم، زیرا عشق تو برایم مانع شده و نمی‌توانم به تو نزدیک شوم.