غزل شمارهٔ ۲۲۴۲

برداشت: وقتی که چهره زیبای تو به باغ وارد شد، آه، چه آتشی در دل گل سرخ تو ایجاد کرد.

برداشت: دل‌های لاله‌ها از آتش عشق تو دودی تولید می‌کنند و رنگ صورت تو در پشت بنفشه، به خاطر کشش و جذابیت تو خم شده است.

برداشت: غنچه‌ای در باغ جان به یاد روی تو شکوفا شد و چشمی که به روی تو گشوده شد، چقدر خوشحالی دارد بر آرزویِ درد و رنج تو.

برداشت: سوسن با استفاده از تیغ خود، خون گل سمن را ریخت. اما به سوسن چه کسی گفت که نرگس، که همیشه در حال خون‌خواری است، اینجا چه کار می‌کند؟

برداشت: همه چیز شبیه زاهدان خشک و بی‌رنگ بود، اما به‌واسطه‌ی لب‌های خمار تو، دوباره جان گرفت و سرسبز شد.

برداشت: از شوق و مستی عشق گفتم که تو محبوب من هستی، وگرنه در این دنیا هیچ کس جز احول (دوست یا یار وفادار) نمی‌تواند چنین محبتی را ببیند.

برداشت: بر دلم نشانه‌ای از محبت و دوستی تو وجود دارد که نشان‌دهنده‌ی ابتدا و تأیید من است. به این نشانه بی‌اعتنایی نکن و نسبت به آن کلام و تأییدت بی‌توجهی نکن.

برداشت: جای گوشت و پوست آن شخص که به سمت تو رفته، کجا باقی می‌ماند؟

برداشت: دامن تو دل مرا گرفت و دل من هم به دامنت وابسته شد، اما این کشمکش و درگیری ناشی از کارهای توست.

برداشت: خسرو، جان شمس دین، که افتخار تبریزیان است، عشق را در دل دارد و دلش به دل محبوبش وابسته است.