غزل شمارهٔ ۲۲۴۰

برداشت: آتش شوق من به عشق، نمی‌تواند آرام بگیرد. وقتی آرزو از جانب حق خواسته شد، دیگر به سوی گذشته نگاه نکن، زیرا آنجا هم آرزو وجود دارد.

برداشت: به ظاهر، من دارای ظاهری ساده‌ام، اما درون من مانند دریا غنی و پر از آرزوهاست. اگر به عمق وجود من نگاه کنی، گویی که در دریایی از خواسته‌ها و آرزوها غوطه‌ور شده‌ام.

برداشت: آرزوهای انسان مانند آبی است که جانش را شست و شو می‌دهد و روح او را زنده می‌کند، همچنین دل‌باختگی به این آرزوها زیبایی خاصی دارد.

برداشت: این دنیا تنها به خاطر وجود خداست و در نهایت تمام وجود ما به خواسته‌ای که او داشت بازمی‌گردد.

برداشت: اگر آرزوها نامناسب و نادرست باشند، در آنها حقیقت و واقعیت زیادی وجود دارد؛ زیرا آرزوها هرگز کاملاً از کژی و نادرستی خالی نیستند.

برداشت: نزدیک به حالتی اشاره دارد که یک نوع خوشبختی یا ثروتی به صورت پنهان وجود دارد، اما به اشتباه به نام بدی شناخته می‌شود. اینجا از شخص خواسته می‌شود که در مورد آن صحبت کند و به بیان آرزوهای صادقانه‌اش بپردازد.

برداشت: موری در دل عشق نفوذ کرده است، هر چند که فاقد بال است و خواسته‌اش محتاطانه است.

برداشت: هرگز از نادانی‌های سلیمان نگو، زیرا زمانی که او به قدرت و تاج و تخت خود دست یافت، آرزوها تحقق پیدا کرد.

برداشت: شمس، افتخار تبریز، این راز را بگشایید؛ این موضوع چیزی است که نه متعلق به ماست و نه جدا از ماست، بلکه آرزو و خواسته‌ای عمیق است.