غزل شمارهٔ ۲۲۳۸

برداشت: چهره تو مانند گل سرخ است و شرم تو باعث احتیاط من می‌شود. دلیل احتیاط من از شرم تو چیست؟ تو دوست منی که به خاطر شرمت از نزدیک شدن خودداری می‌کنم.

برداشت: باغ به خاطر زیبایی چهره‌ات پر از رنگ‌ها شده است. چرا گلی از روی شرم تو شکفته نشده است؟

برداشت: من هزاران لباس از شوق و عشق باختم، اما همه آن‌ها را با یک نگاه شرم تو سوزاندی.

برداشت: شرم تو همانند چیزی شفاف و زلال است که در پس پرده‌های پنهان قرار دارد. این شرم به عمق وجود تو نفوذ کرده و مانند دردی بر چهره‌ی گلزار وجود تو نمایان شده است.

برداشت: دل سنگی که به خاطر شرم تو نرم شد و آب آورده، حالا چه بر سر دل آگاهی آمده است که از شرم تو در حال تپش و نگرانی است؟

برداشت: خون موجب شده تا نام کوه به لعل تغییر کند، زمانی که در میان کوه‌ها شرم تو به وجود آمد.