غزل شمارهٔ ۲۲۳۷

برداشت: این ماجرا از دو حکمت فراتر نمی‌رود: یا باید کینه را پنهان کرد، یا با عفو و نیکی برخورد کرد.

برداشت: یا این که در هر فرصتی ماجرا را پیش نکشی، یا این که خودت آن کینه‌ای را که در دلت داری، به خودت برنگردانی.

برداشت: اگر از یار بد خود رنج و ناراحتی می‌کشی، به خاطر نقص‌های خودت است. نباید فکر کنی که او دشمن توست، که در واقع تصویر تو در او منعکس می‌شود.

برداشت: از خشم و حسد دیگران ناراحت نشو و از خودت هم زجر نبر، چون غم و افسردگی از گذشته‌های دور به ما رسیده است.

برداشت: با وجود ناراحتی و بی‌حوصلگی، نباید ناراحت شوی؛ زیرا در فصل گرما و در زمانی که مردم تشنه‌ هستند، عشق مانند برف که در تابستان می‌بارد، طراوت و شادابی می‌آورد.

برداشت: خشم انبیا مانند خشم مادر است، این خشم از روی مهربانی و دلسوزی برای فرزندان خوب و شایسته است.

برداشت: خشم و ناراحتی به قدری قوی و گسترده است که مانند خاکی همه‌جا را فراگرفته و در این میان، گل‌های زیبا و خوشبو مانند نسرین، سوسن و گل صدبرگ نیز در حال شکفتن هستند.

برداشت: در این جهان، انسان‌ها و ویژگی‌هایشان مانند خاک هستند، اما برخی از آن‌ها به گونه‌ای هستند که فقط زحمت و دردسر ایجاد می‌کنند، هر چند که ظاهر همه یکسان است.

برداشت: در دل خودت دشمنی و خصومت را حفظ کرده‌ای، در حالی که دشمنانت در گور هستند و دیگر تهدیدی برای تو ندارند. پس چرا این همه کینه و بدخواهی را در دل داری؟

برداشت: به درون نطفه نگاه کن که همه یکسان هستند و هیچ تفاوتی میان زنگی، هندو و قریشی وجود ندارد.

برداشت: تمامی موجودات و جسم‌ها در واقع از خاک و زمین تشکیل شده‌اند. بنابراین، اگر در مرتبه‌ای عمیق‌تر و دقیق‌تر بنگریم، خواهیم دید که همه چیز پایین و پست است یا به عبارتی دیگر، در سطوح بالا و عالی قرار دارد.

برداشت: هر ذره‌ای که بر سر راه او می‌افتد، مثل کاسه گدایان پر از طلا می‌شود و در جای دیگری نیز درخشندگی دارد.

برداشت: از خوب و بد نتیجه‌ای به وجود می‌آید، همان‌طور که یک کافر از پیروان دین زاده می‌شود. همچنین از کارهای زشت نیز می‌توان چیزی خوب به وجود آورد، مانند پیشه‌های هنرمندانه.

برداشت: گویی که فسوس (یک نوع چیز ساده و بی‌ارزش) از من وجود دارد که فقط آن فسوس است که از من سود می‌برد و من هیچ سودی از آن نمی‌برم.

برداشت: این شاعری در این بیت می‌گوید که نباید این را فراموش کرد که اصل سود و فایده در دنیا و آخرت به سخاوت و بخشش از دل است و نه به جمع‌آوری مال و ثروت.

برداشت: برای خود و دوستانت اهمیت بیشتری قائل شو و از دیگران دریغ نکن، زیرا حرص و طمع تو بی‌پایان است و مثل کدو به هیچ جایی نمی‌رسد.

برداشت: این بیت اشاره به این دارد که در بخشندگی و generosity باید پافشاری کرد و به سختی‌های بخل و حرص توجهی نکرد. به‌عبارتی، باید مثل کفش شمس دین در تبریز، generous و بخشنده بود.