غزل شمارهٔ ۲۲۳۵

برداشت: تصور چهره‌ای چون گلزار تو به سرم آمد و داستان‌های شیرینی را از لب‌های تو به یاد آوردم.

برداشت: از او پرسیدم که آیا از درون و احساسات عمیق خود آگاهی داری؟ و جهان بیرون چقدر از دنیای تو و حال و احساساتت بی‌خبر است.

برداشت: در نهایت تو چه موجودی هستی و اصل و نسب تو چه بوده است؟ در واقع، تو چه ارزش و گوهری داری و گذشته‌ات چگونه بوده است؟

برداشت: عشق باعث شد که به سمت تو بیفتم. ابتدا نوکر عشق بودم و بعد از آن به تو تعلق پیدا کردم.

برداشت: دستم را بر دلم که پر از درد و خون است گذاشتم و از خودم پرسیدم آن که این حال را به من داده کیست؟ هرچند که شرم داشتم، ولی گفتم این درد از آن توست.

برداشت: چشم او بر من افتاد و به من نگاه کرد و پرسید چه کسی است. من گفتم: او مانند دو ابر بارانی است که نوری درخشان از خود ساطع می‌کند.

برداشت: از دل من که پر از درد و رنج است، به جای خوشبویی که زعفران دارد، گل‌های لاله را دیدم. به خودم گفتم که زیبایی‌های دل‌ربا همه نشانه و نشانی از تو هستند.

برداشت: هر جایی که بوی عطر من به مشام می‌رسد، خود را به یاد می‌آورد. به او می‌گویم که نیک بنگرد، زیرا من به خاطر تو چنین هستم.

برداشت: ای شمس دین، تو مایه‌ی افتخار تبریز و روح ما هستی. در این گردهمایی وفاداران، تو به دردکشیدگان کمک می‌کنی.