غزل شمارهٔ ۲۲۳۴

برداشت: ای چشم من، در زیبایی تو، مانند آینه‌ای شده‌ام که همه چیز را برای خاطر تو در خود منعکس می‌کند.

برداشت: عجیب‌تر اینکه محبت تو باعث شده است که حتی در گرمابه و هنگام استراحت، چشمم به خواب نرود و همیشه به یاد تو باشم.

برداشت: خانمی که در خاطر من می‌زید، در هر لحظه در انتظار به دنیا آمدن چیزی جدید است، اما این انتظار تنها به خاطر نور عظمت توست.

برداشت: دل مهتاب در انتظار روزی است که آرام گیرد، اما خبری از رنج و ناراحتی تو و احوالش ندارد.

برداشت: ای عشق، اگر خونم به جوش بیاید، به جز تو چیزی برای من باقی نمی‌ماند و حتی اگر در این راه بی‌نتیجه بمانم، خونم بابت تو حلال و قابل قبول است.

برداشت: عشق به تمام وجودم نفوذ کرده و حال من را به بلندترین مقام‌ها می‌برد، به‌طوری که حتی در آسمان‌ها درباره‌ام سؤال می‌کنند و از حال تو می‌پرسند.

برداشت: اگر از عدم هزاران جهان دوباره ایجاد شود، باز هم در صفحه زیبایی تو، همچون خالی خواهد بود.

برداشت: به خاطر اینکه به شدت در شیرینی تو غوطه‌ور شده‌ام، دیگر هیچ نگرانی ندارم و نمی‌توانم به ویژگی‌هایت توجه کنم.

برداشت: ای آسمان، در برابر شمس تبریز، شکستگی و فروتنی خود را نشان بده، زیرا این وضعیت به کمال تو می‌افزاید.