غزل شمارهٔ ۲۲۳۳

برداشت: ای دختر زیبای ترک، چه می‌شود که روزی به اتاق من بیایی و بگویی که برو؟

برداشت: تو همچون ماهی ای زیبا و من اگرچه ترک نیستم، اما می‌دانم که این حس و زیبایی چه اندازه به زبان و فرهنگ ترک‌ها تعلق دارد.

برداشت: اگر آب حیات تو از من بنده نادان دور شود، به خاطر این موضوع مرا نکش. ای ترک، نظر بدی به من نداشته باش.

برداشت: رزق و روزی من به خاطر دیدگاه محدود و تنگ‌نظر توست، ای تو که دارای هزار نعمت و خوشبختی هستی.

برداشت: ای ارسلان، به خاطر خون من انتقام نگیری، چون عشق تو، تمام وجودم را در بر گرفته است.

برداشت: مبادا که محبت تو به خاطر بخل و کینه آسیب ببیند، من هرگز از عشق خود دست نخواهم کشید.

برداشت: بر ما جادو و فریب را می‌خواند، ای زیبا، ای دل‌انگیز، که خوراکت را بیاب و به دلخواه خود برسان.

برداشت: نام تو را به خاطر بحث و جدل رها کردم، زیرا عشق به تو، حسودان و دشمنان زیادی را به دنبال دارد.

برداشت: شنیدم که تو در دل من هستی و به همین دلیل سکوت کردم، کافی است که دل من در این عشق نشان و نشانه‌ای از تو داشته باشد.