غزل شمارهٔ ۲۲۲۹

برداشت: ای غذای روح من، نام تو سبب روشنی چشم و عقل من است و از روزهای تو بهره‌مند شده‌ام.

برداشت: وقتی به چهره‌ام نگاه کردی، به قدری زیبا و درخشان شدم که شش طرف دنیا همچون طلا به نظر می‌رسید و از آن به بعد، اندام تو را مانند نقره دیدم.

برداشت: گفته بودی که عشق تو قلبم را پر کرده، و من هیچ چیزی در دنیا جز خوشحالی تو نمی‌خواهم.

برداشت: من در انتظار نشسته‌ام تا پیامی از تو به همراه درخواست جان من بیاید.