غزل شمارهٔ ۲۲۲۵

برداشت: سپاسگزار خداوند هستم که صورت تو را دیدم و ناگهان راهی به سمت تو پیدا کردم.

برداشت: چشم‌های من از گریه پر از اشک هستند، اما با نگاه تو که مانند جادوی نرگس است، نور و روشنی را پیدا کرده‌اند.

برداشت: من بارها از دوری و گمگشتگی در جستجوی وصال و کامیابی تو گفتم و هر بار نام تو را بر زبان آوردم. اکنون چه کسی می‌تواند مرا به دیدار تو در کوی‌ات برساند؟

برداشت: این لبان که خشک و بی‌حال بودند، به برکت شانس و موفقیت، بوسه‌ای را دریافت کردند که تو توصیف‌کننده‌ی آن هستی.

برداشت: غم همچون تیری است که هیچ حفاظی نمی‌تواند آن را متوقف کند، جز زره‌هایی که از موهای تو ساخته شده است. یعنی عشق و زیبایی تو تنها چیزی است که می‌تواند از آسیب‌های غم و ناراحتی جلوگیری کند.

برداشت: در آسمان، جایی که او حضور دارد، فرش وجود تو قرار گرفته است. آن مرد شجاعی که می‌تواند به راحتی به آهوی تو تبدیل شود.

برداشت: شخصی که خوشبخت است و غم تو به او نیرو می‌بخشد، مانند یک پهلوان است که در کنار تو قرار می‌گیرد.

برداشت: در دلم حس کنجکاوی و جستجو به وجود آوردی، به طوری که حالا تنها به دنبال تو می‌گردم.

برداشت: اگر تو جذب جاذبه‌ها و سر و صداهای دنیا نمی‌شدی، آیا آن خاک را هم به تو می‌دادند؟

برداشت: اگر آب دریا تا به زانو برسد، او را کجا می‌توان پیدا کرد تا او را ببوسد.

برداشت: هر کسی طبق سلیقه و طبع خود رفتار می‌کند و این باعث می‌شود که در میان مردم، ویژگی‌های خودت را کمتر ببینی.