غزل شمارهٔ ۲۲۲۱

برداشت: کسی که به امید خوشی از دیگران دلشاد می‌شود، ممکن است تمام وجود خود را در این راه گم کند. آیا ممکن است کسی از این خوشی‌ها بی‌خبر بماند و در نهایت، همه چیز به آتش شعله‌ور نگردد؟

برداشت: تو در دور حوض می‌چرخی و عاشق شده‌ای؛ وقتی غرق در لذت می‌شوی، تمام وجودت طعم آن شیرینی را حس می‌کند.

برداشت: زمانی که ظرف تو در عشق و جدال شکسته شد، بر لب چشمه دستت را بگذار و از آن بخور و لذت ببر.

برداشت: عسل از آن ظرفی به دست می‌آید که در آن نه محدودیت وجود دارد و نه جایی برای نگهداری، اما اکنون تمام جوانب آن را می‌توان استفاده کرد و بهره‌مند شد.

برداشت: همان چیزی که عشق را تحریک می‌کند و باعث می‌شود عاشق به ستوه آید، مانند آب است که همچون زمین خاکی کاملاً تحت تأثیر آن قرار می‌گیرد و شعله‌ور می‌شود.

برداشت: عاشق به شدت رنج می‌کشد و دلش می‌سوزد، به طوری که این درد و آتش وجودش می‌تواند آسمان را تحت تاثیر قرار دهد. دلیل این سوزش و آه، منبعی در درون خود عاشق است که از آن برمی‌خیزد.

برداشت: شمس تبریز که جانش در آرزوی او گریست، زیبا و دلنشین و لطیف گشت و نورانی شد.