غزل شمارهٔ ۲۲۱۷

برداشت: نگاه کن به چهره زرد من و درباره‌ام هیچ نگو، درد من بسیار است، ولی برای خدا هیچ سخنی بیان نکن.

برداشت: دل پر از اندوه و غم است، مانند جیحون که همیشه در حال جریان است. هر چه می‌بینی و تجربه می‌کنی، به آن توجه نکن و به دنبال چرا و چرایی نرو؛ فقط بگذر.

برداشت: دیشب فکر و خیالت به دلم آمد و بر در دل من کوبید و گفت: بیا در را برای من باز کن و هیچ حرفی نزن و نگو.

برداشت: دست خود را گزیدم به خاطر غم تو، چون دستم فریاد می‌زد که من متعلق به تو هستم، بنابراین هیچ حرفی نزن.

برداشت: تو مانند سرنای من هستی، پس بی‌آنکه لب‌هایم را به نوا بیاورم، ناله نکن. تا زمانی که من نتوانم به آرامش و زیبایی تو را بنوازم، از نوا هیچ نگو.

برداشت: گفتم چرا این روح را به سفرهای دور و دراز می‌بری، او پاسخ داد هر جا که بروم، تو سریعاً بیا و چیزی نگو.

برداشت: به او گفتم اگر چیزی از من نشنوی، تو باز هم به نفع خودت رفتار می‌کنی و مثل آتشی می‌سوزانی، در حالی که می‌گویی هیچ نمی‌گویم.

برداشت: مثل گل لبخند زد و گفت وارد شو تا ببینی همه جا پر از آتش سمن و برگ و گیاه است. هیچ چیز نگو.

برداشت: همه چیز به طرز عجیبی پرانرژی و شاداب شده و آن‌قدر با ما صحبت می‌کند که می‌گوید جز لطف و مهربانی معشوق ما چیزی نگو.