غزل شمارهٔ ۲۲۱۶

برداشت: ای پسر خوش خلق و خوش مزه، نزن به تن خود، بگو که برای تسکین دل بی‌تابم، نام معشوق آرامش‌بخش را بگو.

برداشت: ای پرده‌بان، پرده را کنار بزن و درهای بخشش را بگشا. دل را نشکن و داستان آن جام را برایم بگو.

برداشت: اگر در لطف و محبت خود را از امید بپوشانی، بر سر بام برو و از آنجا بگو.

برداشت: اگر درباره او سخن و داستانی وجود داشته باشد که پر از شر و آشوب باشد، به من بگو که این دل تنگ من چگونه شعله‌ور می‌شود.

برداشت: وقتی بهشت خوشبختی تو را سلام می‌دهد، همانند پیامبری در عشق، پیامی را به من برسان.

برداشت: آه، زندانی که در این دام گرفتار است، بسیار شنیده که چگونه پرنده‌ای که از این دام رها شده، چه می‌گوید.

برداشت: حرف بیهوده نزن و از چیزهای شیرین و لذت‌بخش بگو. در مورد مسیر یا راه نرو و به جای آن به نتیجه و پایان آن اشاره کن.

برداشت: این دریا که تمام جان‌ها از آن سرچشمه می‌گیرد، از زمان‌ها و سال‌ها بیشتر و بزرگ‌تر است. بگو که این حقیقت چیست.

برداشت: اگر تنور تو داغ و دعاهای تو مستجاب باشد، غم هر آزمایش کسی که سوخته و بی‌خبر است را به زبان بیاور.

برداشت: اگر فرصتی پیش بیاید، بگذار به بهرام بگوید که ما از فضل و لطف خدا بهره‌ای برده‌ایم که شکر آن را می‌گوییم.

برداشت: اگر از این می‌ترسی که سخن تو در جمع عمومی فاش شود، بهتر است که مضمون خاص خود را به صورت کلی و غیرمستقیم بیان کنی.

برداشت: اگر از آن نیز هراس داشته باشی، پس همچون پرنده‌ای در چمن، هر لحظه بی‌وقفه نغمه‌ای دلنشین و زیبا سر بده.

برداشت: به مانند آن اندیشه‌ای که خود می‌دانی، و به درون‌مایه آگاهی داری، سخنی بگو که بی‌نقص و بدون تردید باشد.