غزل شمارهٔ ۲۲۱۵

برداشت: اگر چشمانت، عقل و فکر و جانت از من دور شوند، نیایید، چرا که دیدن تو برای من بهتر از همه این‌هاست.

برداشت: خورشید و آسمان در سایه تو قرار دارند. اگر این آسمان و ستاره‌های درخشان هم بروند، تو نرو.

برداشت: ای کسی که سخن تو زیبا و صادقانه است، اگر صفای این طبع که سخن تو از آن جاری می‌شود به دست برسانی، دیگر به سمت این طبع نرو.

برداشت: در روایات آمده‌است که آدمی در آخرین لحظات عمر خود باید به یاد خداوند باشد تا رستگار شود و شیطان در این هنگام به سراغ آدم می‌‌آید و مانع آن می‌شود که آدمی در آن لحظه به یاد خداوند باشد و مومنان همواره در ترس آخرین نفس زندگی خود هستند تا مبادا شیطان رهزن ایمانشان شود و از یاد خدا منحرفشان کند، ولی ای کسی که پادشاه ایمان هستی و با تو ایمان من معنی پیدا می‌کند از تو خواهش میکنم که از رفتن منصرف شوی

برداشت: از رفتن منصرف شو اما اگر حتما قرار است که بروی پس جان من را هم با خودت ببر (در واقع یعنی با رفتن تو من میمیرم) ولی اگر میخواهی که من زنده بمانم پس در اینجا بمان و از رفتن منصرف شو

برداشت: با تو هر قسمت از دنیا به مانند باغ و بوستانی است. حتی اگر در فصل خزان، زیبایی آن باغ و بوستان از دست برود، تو را ترک نکن.

برداشت: دوریت را از من دور نکن، زیرا دوری تو بسیار سخت و جانکاه است. تو که همچون لعل زیبا هستی، چرا باید به سنگی بی‌روح تبدیل شوی؟ پس مرا ترک نکن.

برداشت: هیچ ذره‌ای وجود ندارد که از خورشید بخواهد نرود و هیچ بندی هم نمی‌تواند به سلطان بگوید که تو نباید بروی.

برداشت: تو مانند آب حیات هستی برای همه خلق، پس از کمال لطف و رحمت و بخششت، خود را دور نکن.

برداشت: دل من شبیه به طوماری است که اندازه آن تا ابد است و تنها چیزی که از آغاز تا انتهای آن (که در واقع انتهایی هم ندارد چون به اندازه ابدیت است) نوشته شده همین یک عبارت است که از تو درخواست کرده که از رفتن منصرف شوی و نروی

برداشت: اگر از غم و ناراحتی تو نترسم، می‌توانم صد بیت شعر بخوانم که از هر یک بهتر است و از هجده هزار شعر هم برتر.