غزل شمارهٔ ۲۲۱۴

برداشت: خوشا آن لحظه که در ایوان تو و من بنشینیم، با دو چهره و دو شکل، اما یک روح و جان مشترک.

برداشت: باغ و پرندگان دمی از زندگی را به ما می‌دهند زمانی که به باغ من و تو وارد شویم.

برداشت: ستاره‌های آسمان به تماشای ما می‌آیند، بیایید ماه خود را به آن‌ها نشان دهیم، من و تو.

برداشت: بیایید با شادی و خوشحالی در کنار هم جمع شویم و از افکار و خیالات بی‌اساس و نگران‌کننده دور شویم.

برداشت: کسانی که به زیبایی و شیرینی معروف‌اند، همه در جایی که ما خوشحال و خندان هستیم، شادی می‌کنند.

برداشت: این جالب‌تر است که ما، در این لحظه و در این گوشه، هم‌زمان در عراق و خراسان هستیم.

برداشت: در این دنیا، من و تو بر روی زمین نشانه‌هایی داریم و در دنیای ابدی، بهشتی وجود دارد که در آن زندگی شیرینی خواهیم داشت.