غزل شمارهٔ ۲۲۱۳

برداشت: خوشا به حال کسی که با شور و نشاط جانش از این بدن موقتی می‌رود و در سفر به سوی حقیقت برمی‌خیزد.

برداشت: کسی که از دلبستگی به دنیا و مادیات رها شود و با تمام وجود به سوی حق حرکت کند، مانند موسی که با صداقت و حقیقت به درگاه خداوند می‌رود، قدم برمی‌دارد.

برداشت: عشق می‌تواند به اندازه‌ای انسان را تحت تأثیر قرار دهد که مانند جرجیس به خاطر آن بارها کشته شود یا همچون اسحاق، به خاطر محبت دلی از خنجر محبوبش رنج ببیند.

برداشت: هیچ چیزی جز درد و رنج به سرش نمی‌رسد و تنها نشانه‌ای از آمرزش بر سرش خواهد بود.

برداشت: اگر روزی روزگاری روزی کسی قطع شود، خداوند آن را با نعمت‌های بهشتی جایگزین می‌کند و او را از برکات و رحمت‌های دیگر بهره‌مند می‌سازد.

برداشت: زمانی که پدر و مادر و نزدیکان فردی او را به خاک بسپارند، او به مانند ماهی در دریا می‌شود و پدر و مادرش می‌شوند دریا برای او.

برداشت: عشق مانند دریایی از زندگی است و تنها یک عمر کوتاه را به افراد می‌بخشد که این نعمت کمتر از آن است که بتوان به طور کامل از آن بهره‌مند شد.

برداشت: شمس و قمر هر شب در غروب به گور می‌روند و بخشی از نور و زیبایی او را به نمایش می‌گذارند.

برداشت: فرشته مرگ به آهستگی جان انسانی را می‌گیرد که در مورد روز قیامت آگاهی داشت و از آن مطلع بود.

برداشت: بدن ما در خاک آرام گرفته، اما روح ما مانند سروی در باغی سبز و زیبا به وحود خودش ادامه می‌دهد.

برداشت: ظاهر بدن ما پر از خون و مایعات است، اما هیچ کس دچار بیماری واقعی نیست، بلکه ضعف و آسیب روحی است که ما را رنج می‌دهد.

برداشت: در این دنیا، اگرچه زندگی ممکن است در شرایط سخت و آزاردهنده‌ای سپری شود، اما در واقعیت، روح انسان دارای امکانات و زیبایی‌های زیادی است. بنابراین، فایده‌ای ندارد که انسان از مرگ و محل دفن خود بترسد.

برداشت: آن کس که خونش به مانند شراب خالص، جان را تغذیه می‌کند، به بدن درخشان و چهره سرخ او بنگر.

برداشت: بیا ای محبوب، باقی این را هم برای من بخوان تا از لطافت وجودت، صدها چشمه زلال و زنده از دل سنگی من جاری شود.