غزل شمارهٔ ۲۲۱۲

برداشت: گوشه‌بان را به ساز بزن که او بسیار بی‌تحرک است و خمارش را بشکن چرا که سر هر چیز شکسته است.

برداشت: به آهنگ شاداب و دلنشینی بپرداز که مانند جامی سرخ و صدفی، دریانوردی را به یاد می‌آورد که آن را به دست آورده است.

برداشت: وقتی آن گل خوشبو به در خانه رسید، بهتر است که از میان ما دور شود و فریب را رها کند.

برداشت: هر چه بهانه و عذر برای او باشد، او مانند بلایی است که بر سر انسان می‌آید. او می‌تواند گره کار هزاران نفر را باز کند و اما در عین حال از آنها نیز چیزی برباید.

برداشت: ما با شور و هیجان آماده‌اید تا به سوی آن جا برویم، اما تو ابتدا تأمل کن و ببین که حالا در خانه‌اش چه خبر است.

برداشت: کسی به کسی توجهی ندارد، جز آینه‌ای که تصویر من در آن است و این آینه پرستش‌گاه او شده است.

برداشت: ای ساقی، بیا و برای من شراب قرمز بیاور، زیرا کسی که با شراب مست شده است، از خیال و اوهام رهایی یافته است.

برداشت: من نه غم دارم و نه خود را غم‌زده می‌کنم. من مانند رستم، قهرمان زمانه‌ام که با غم‌ها مواجه شده‌ام و در مقابل سختی‌ها ایستاده‌ام.

برداشت: اگرچه تو در حال مستی به سر می‌بری، اما با دقت و حساسیت جام را به طرف ما برسان و آن را نریز. هرچند شیشه‌ی جام هم بسیار آسیب‌پذیر است، اما تو باید مراقب باشی و آن را نشکنی، حتی اگر بارها و بارها زمین افتاده باشد.

برداشت: کأسی به من بده که روحم را به آسمان ببرد و فکرم را به دست بده که مرا به سوی زمین بکشاند.

برداشت: نه تو که خوب هستی و نه بدی، باید ساغرت را بپذیری. از آنچه در ساغر است، خوب و بد گفته می‌شود، و او پناهگاهی برای هر بدی است.