غزل شمارهٔ ۲۲۱۱

برداشت: از رابطه من و تو آتش عشق در این دل برافروخته شده است. به گونه‌ای رفتار کن که این عشق نادرست نباشد و حق را از جانب دیگر ببین.

برداشت: از همان دلی که آتش بر افروخت، همان دل توان خاموشی آن آتش را دارد. از همان چهره‌ای که مرا به مرگ کشاند، همان چهره می‌تواند مرا زنده کند.

برداشت: همه عاشقانی که به عشق دچار شده‌اند، چشمانشان را بسته‌اند تا متوجه شوند که با چشم بسته هم می‌توان به حقیقت دل و جان پی برد.

برداشت: در این دنیا هر چه می‌بینی، صرفاً نمایی از پشت است و اگر نتوانی به عمق وجود دسترسی پیدا کنی، در این دنیا و در وجود خود هیچ چیزی نمی‌یابی که به اندازه کافی تو را راضی کند.

برداشت: در یک لحظه، همه جان‌ها از دنیا غفلت کردند و از آنچه که دیده نمی‌شود، فاصله گرفتند، چون نباید از نقص و کمبود به چشم دیگران بیفتند.