غزل شمارهٔ ۲۲۱۰

برداشت: انسانی که در عقل خود دچار شکست و ناامیدی شده، در واقع از زندگی و شادی‌هایش محروم است. اما زمانی که قدرت خداوند تبارک و تعالی را ببیند، تحولی در او رخ می‌دهد و به خوشی و نشئگی می‌رسد.

برداشت: همه ما امروز به قدری غرق در کارها و مشغولیت‌ها هستیم که نمی‌توانیم خودمان را از سر تا پا درست بشناسیم. همه‌مان به حدی در این وضعیت فرو رفته‌ایم که حتی برای دور هم نشستن و شرکت در این جمع آماده‌ایم.

برداشت: وقتی اوضاع این‌چنین باشد، محرم و رازدار کسی غم نمی‌خورد؛ کسی نگران نیست و در میانه خوشی، شراب خوش‌طعم می‌نوشد، چرا که آن کسی که خود را در گرداب مشکلات دیده، دیگر نمی‌تواند قدح و جام را بشکند.

برداشت: خداوندم باده‌ای می‌فرستد، پس چرا باید در برابر او سر خم کنم؟ ای مطرب، بگو که او خود باده‌پرست است.