غزل شمارهٔ ۲۲۰۸

برداشت: با عشق ناله‌ای سر بده و از دردهای دوری صحبت کن. زمانی به زبان فارسی حرف بزن و زمانی هم به زبان رومی.

برداشت: مهم نیست که تو از کدام قوم هستی، من فقط از زیبایی، کمال و لطف تو می‌خواهم و هیچ چیز دیگری نمی‌طلبم.

برداشت: تو در جهان هم چون آفتاب و ماه تابناک با روشنی و زیبایی‌ات همه را می‌سوزی و هم به زندگی ادامه می‌دهی. آتش درونت را به من بگو.

برداشت: اگر کسی بگوید که آتش سرد شده، به او باور نکن. ببین که چه بخاری و عطر و عودی در کار است و بگو که او همیشه زنده و پایدار است.

برداشت: ای دل پر برم، تا کی باید در این بدن خراب و ویران زندگی کنی؟ اگر تو به آن عالم بالاتر پرواز کنی، یا اگر خودت در آنجا هستی، بگو!