غزل شمارهٔ ۲۲۰۴

برداشت: من به عشق تو می‌خواهم تو را دچار پریشانی کنم، پس خوب گوش کن. بیزرگ‌تر از آنچه که هستی، من می‌خواهم به تو زندگی ببخشم، اما خوب گوش کن، زیرا ممکن است که همه چیز را به ویرانه تبدیل کنم.

برداشت: اگر تو مانند زنبور و مورچه، دو صد خانه بسازی و در تنهایی و بدون همراهی زندگی کنی، باز هم به خوبی و نیکویی زندگی‌ات را بشنو و درک کن.

برداشت: تو به خاطر آنکه دیگران، چه مرد و چه زن، از حال مستی تو به وجد بیایند، من نیز قصد دارم تو را مست و حیرت زده کنم. خوب گوش کن!

برداشت: در اینجا می‌گوید که مانند یک دوست و یار دلسوز، از آتش نترس و ایمن باش، زیرا من از این آتش می‌توانم صد گلستان برای تو بسازم. بنابراین با گوش شنوایی به من توجه کن و به حرف‌هایم گوش بده.

برداشت: اگر قافیه‌ات را مانند آسیای تیز بچرخانم و به گردش درآورم، خوب گوش کن.

برداشت: اگر تو همچون افلاطون و لقمان با دانش و حکمت باشی، من با یک بار دیدن تو را به گونه‌ای نیکو می‌آموزم که خودت متوجه نخواهی شد.

برداشت: تو مثل یک پرنده‌ی مرده هستی که در دستان من قرار دارد. هنگامی که من در حال شکار هستم، من صیادی هستم که می‌توانم دام‌های خوبی برای پرندگان تو بیندازم. به این موضوع خوب توجه کن.

برداشت: ای نگهبان گنج، تو مانند ماری در خواب هستی. من هم مثل مار خسته به دور تو می‌پیچم و تو را به خوبی می‌شنویدم.

برداشت: ای صدف، وقتی که به دریا آمدی، ناامید نباش. چون من می‌توانم تو را مملو از گوهری ارزشمند کنم، پس به خوب شنیدن گوش کن.

برداشت: به هیچ‌وجه به گلویت دست نزن و زخمی نکن، اگر من مثل اسماعیل برای تو قربانی شوم، بهتر است که این را خوب بشنوی.

برداشت: اگر کمی دست به دامنت بیفتی، می‌توانم همچون ماه، نور وجودت را زیبا و درخشان کنم.

برداشت: من مانند یک پرنده بزرگ، با لطف خود بر تو سایه انداخته‌ام تا به تو کمک کنم تا همچون افریدون، سلطنت و رهبری را به‌خوبی به دست بگیری.

برداشت: شخصی به دیگری می‌گوید که آرام باشد و از خواندن کم کند، و بر patience خود اتکا کند، زیرا او می‌خواهد به زودی چیزی مهم را بگوید که باید خوب گوش داد.